Credits

Regie

Sarah-Rose Antoun, Mon Dewulf, Jocelyne Saab

Speelduur

64

Land

Nederland, België, Libanon, Frankrijk

Storyline

“Ik heb iets voor je meegenomen, misschien zullen we het ons herinneren. Wil je het samen met mij openen?” Met deze openingswoorden probeert Sara-Rose Antoun een moment van gedeelde reflectie te creëren en de gefragmenteerde geschiedenis van Libanon opnieuw voor de geest te halen. Antoun neemt ons mee in een intiem gesprek met haar grootvader, terwijl ze hem voorwerpen toont uit de koffer die hij pakte toen hij in 1974 de oorlog in Libanon ontvluchtte. Deze objecten helpen ons de scheiding en afstand die door What is the Scope of the Gulf Separating Us? worden gesuggereerd onder ogen te zien.

In Far from Beyrouth probeert Mon vanuit hun gedeelde appartement in Brussel angstig zijn partner Karim te steunen, die tijdens een bezoek aan Beiroet voortdurend wordt bedreigd door Israëlische bombardementen. Via intieme WhatsApp-berichten en spraakberichten, en onpersoonlijke nieuwsuitzendingen en livestreams, berust Mon erin om van afstand getuige te zijn en zorg te bieden. Terwijl het scherm voor Mon en Karim nabijheid biedt, door directe communicatie mogelijk te maken en hen in staat te stellen samen na te denken over het dreigende geweld, dient het ook als een scherpe herinnering aan de fysieke afstand tussen hen.

In Beyrouth, ma ville schetst Saab aan de hand van een tekst en de vertelstem van de Libanese toneelschrijver Roger Assaf een portret van Beiroet vol herinneringen aan geweld en verwoesting. Saab schuwt confronterende beelden niet, waaronder die van afschuwelijke dood en vernietiging. Tegelijkertijd problematiseert ze onze afhankelijkheid van dergelijke beelden en stelt ze de neiging ter discussie om gewelddadige gebeurtenissen uit het verleden te herinneren aan de hand van hun meest gewelddadige beelden. Volgens Saab lopen we het risico misdaden tegen degenen die hebben geleden opnieuw te begaan wanneer we hun ervaringen uitsluitend reduceren tot beelden van verwoesting. Naast scènes van vernietiging plaatst Saab beelden van bewoners die zich aan het leven vastklampen, die de stad een ziel geven, die zoveel hebben verloren en die rouwen. Voor hen is iedere plek een geschiedenis geworden en iedere naam een herinnering. Door deze beelden op te nemen, herinnert ze ons er als kijkers aan dat wij beelden van verwoesting zien, terwijl de bewoners plekken en mensen zien die er niet meer zijn.